برنامه ریزی و سیاستگذاری در مدیریت شهری

اصول طراحی شهری به مجموعه‌ای از راهنماها و معیارها اشاره دارد که برای ایجاد فضاهای شهری کارآمد، زیبا و پایدار به کار می‌روند. برخی از اصول کلیدی طراحی شهری عبارتند از:

1. پایداری: طراحی باید به گونه‌ای باشد که منابع طبیعی حفظ شوند و اثرات زیست‌محیطی کاهش یابد.
2. قابلیت دسترسی: فضاهای شهری باید برای همه افراد، از جمله افراد دارای معلولیت، قابل دسترسی باشند.
3. تنوع و انعطاف‌پذیری: طراحی باید به گونه‌ای باشد که بتواند نیازهای مختلف جمعیت را پاسخ دهد و با تغییرات آینده سازگار باشد.
4. زیبایی‌شناسی: فضاهای شهری باید از نظر بصری جذاب و هماهنگ با محیط اطراف باشند.
5. ایمنی و امنیت: طراحی باید به گونه‌ای باشد که احساس امنیت و راحتی را برای ساکنان و بازدیدکنندگان فراهم کند.
6. تعامل اجتماعی: فضاهای عمومی باید به گونه‌ای طراحی شوند که تعاملات اجتماعی را تسهیل کنند و حس جامعه‌پذیری را تقویت کنند.

لزوم توسعه کمی و کیفی کتابخانه های تخصصی گردشگری شهر تهران در بستر های مختلف رسانه های کاغذی و الکترونیک.

یکی از اهداف توسعه پایدار از طریق تسهیل پارک های بوم صنعتی است.

منطقه۲۱ با ویژگی همجواری صنعت و سکونت و قدر سهم بالای فضای سبز از دیرباز مورد توجه مدیریت شهری بوده است.

پارک بوم‌صنعتی جامعه‌ای از مشاغل واقع در یک ملک مشترک است که در آن کسب‌وکارها به دنبال دستیابی به عملکرد محیطی، اقتصادی و اجتماعی از طریق همکاری در مدیریت مسائل زیست‌محیطی و منابع می باشد. این به عنوان همزیستی صنعتی شناخته می شود، که به وسیله آن شرکت ها می توانند از طریق تبادل فیزیکی مواد، انرژی، آب و محصولات جانبی مزیت رقابتی به دست آورند و در نتیجه توسعه فراگیر و پایدار را تقویت کنند.

مهندس مصطفی بیگی معاون اجتماعی و فرهنگی شهرداری منطقه بیست و یک به بیان مهم ترین دغدغه مدیران شهری در این منطقه پرداخت.

مهندس بیگی در این جلسه خاطرنشان کرد: منطقه بیست و یک دارای سه ناحیه است که دو ناحیه آن از ابتدا صنعتی بوده است.

قسمت های مسکونی در ده های گذشته افزایش پیدا کرده و با بخش صنعتی همجوار شده است.این همجواری دارای معایب و محاسنی بوده است.در حدود ده درصد از بافت منطفه بیست و یک مسکونی است.این منطقه به منطقه سکونت و صنعت معروف است که در این زمینه نیز طرح های متعددی مورد بهره برداری قرار گرفته است.

معاون اجتماعی و فرهنگی منطقه بیست و یک

ادامه داد: ...

مرکز تبادل کتاب تهران در چهارراه ولیعصر (خیابان مظفر شمالی) واقع شده است.

شاید شاید گمان شود این مرکز فقط یک «بازار مبادله / فروش کتاب دست دوم یا مبادله‌ای» است — یعنی کسانی که کتاب‌هایی دارند که می‌خوانند اما نیاز ندارند، می‌توانند آن را بیاورند و بخشی از هزینه یا اعتبار دریافت کنند؛ و کسانی که دنبال کتاب هستند می‌توانند با قیمت پایین‌تر یا با مبادله کتاب دیگر، کتاب مورد نظرشان را تهیه کنند.

این مرکز کارکردی مشابه «اقتصاد دورانی / اشتراکی» دارد: کتاب‌هایی که ممکن است برای صاحب قبلی دیگر مفید نباشند، در چرخه دوباره قرار می‌گیرند تا دیگران بتوانند از آن‌ها استفاده کنند. این به صرفه‌جویی اقتصادی و کاهش هدررفت منابع فرهنگی کمک می‌کند.

همچنین زمینه‌ای فراهم می‌کند برای کسانی که توان خرید کتاب نو ندارند یا دوست دارند با هزینه کم‌تر کتاب بخوانند؛ به ویژه در شرایطی که قیمت کتاب بالا است به توسعه مطالعه و چرخش کتاب گامی بلند بردارد. در حقیقت هدف مرکز صرفاً خرید و فروش نیست؛ بلکه گردش فرهنگی و افزایش دسترسی به کتاب را با کمترین هزینه برای مخاطبان ؛ به‌خصوص دانشجویان، علاقه‌مندان به کتاب و خانواده‌ها را دنبال می‌کند.

ظرفیت مرکز به‌گونه‌ای است که گفته شده حدود «۱۰۰ هزار جلد» کتاب می‌تواند در آن نگهداری شود.

چطور کار می‌کند

اگر شما کتابی دارید: آن را به مرکز می‌آورید، مشخصاتتان ثبت و یک حساب کاربری ساخته می‌شود. سپس خودتان قیمت کتاب را تعیین می‌کنید (بدون دخالت کارگزار).

اگر شخصی دنبال کتاب است: می‌تواند با پرداخت مبلغ نقدی (یا گاهی با مبادله کتاب) کتابی از قفسه‌های مرکز انتخاب کند.

اگر کتاب در بازه زمانی مشخصی فروش نرود، قیمتش کاهش می‌یابد ؛ پس از دو هفته تخفیف ۳۰٪، بعد از سه هفته ۵۰٪، و بعد از یک ماه اگر باز هم فروش نرود تا ۷۰٪ تخفیف می‌خورد.

اگر باز هم فروش نشود، مرکز با صاحب کتاب تماس می‌گیرد تا آن را پس بگیرد؛ در صورت عدم مراجعه، کتاب ممکن است اهدایی شود یا به مراکز دیگر (مثلاً بازیافت) منتقل شود.

فضای مرکز و تجربه مراجعه

فضای داخلی مرکز طراحی ویژه دارد: قفسه‌هایی با هندسه مدور و دید مناسب، مبلمان برای مطالعه، فضایی مانند «گالری» یا «کافه ـ کتاب» به شکلی که آدم هنگام انتخاب کتاب احساس راحتی کند.

پل تاریخی حاج محمد علی کن

تهران پایتخت جمهوری اسلامی ایران مشکلات بسیار دارد؛ اما تهران مشکل دار ترین شهر جهان نیست. مسأله تهران مسأله دولت هاست ولی مسأله حکومت هم هست.